10 Μαΐ 2017

«Κάτω από το παραβάν…όπως παρουσιάζεται ένας πολύποδας παχέος εντέρου»


Οι πολύποδες στο παχύ έντερο είναι καλοήθη εξογκώματα του βλεννογόνου, δηλαδή της στιβάδας που καλύπτει εσωτερικά αυτό το όργανο.

Είναι εξαιρετικά συχνοί, και η συχνότητα τους αυξάνεται με την ηλικία. Υπολογίζεται ότι το 50% των ανθρώπων ηλικίας άνω των 60 ετών έχει τουλάχιστον ένα πολύποδα.

Η παρουσία πολυπόδων στο παχύ έντερο είναι σημαντική δεδομένου ότι μερικοί από αυτούς μπορεί να εξελιχθούν σε καρκίνο.

Οι πολύποδες στο έντερο χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες. Έτσι με βάση:

•Τον αριθμό – μπορεί να είναι ένας, δύο ή πολλαπλοί.
•Το μέγεθος – μπορεί να είναι μικροί (περίπου 2-5 χιλιοστών) έως μεγάλοι (3-5 εκατοστά και άνω).
•Τη θέση που βρίσκονται – για παράδειγμα στο ορθό, δηλαδή το αρχικό τμήμα του εντέρου ή σε άλλο σημείο αυτού.
•Το σχήμα – οι περισσότεροι πολύποδες έχουν ένα μίσχο και μοιάζουν με μανιτάρια και ονομάζονται έμμισχοι, άλλοι είναι απλά εξογκώματα δηλαδή άμισχοι και άλλοι είναι σχεδόν επίπεδοι.
•Τον τύπο των κυττάρων – αυτή είναι και η πιο σημαντική κατανομή των πολυπόδων.
Ο τύπος μπορεί με ακρίβεια να προσδιοριστεί εξετάζοντας με βιοψία όλο τον πολύποδα ή τουλάχιστον ένα μέρος του με ένα μικροσκόπιο στο εργαστήριο
Έτσι χωρίζουμε τους πολύποδες σε αδενωματώδεις ή αδενώματα, σε υπερπλαστικούς, σε οδοντωτούς, σε φλεγμονώδεις και σε άλλους σπανιώτερους.


Τύποι πολύποδα

Αδενώματα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό είδος πολυπόδων επειδή έχουν και τον μεγαλύτερο κίνδυνο εξαλλαγής σε κακοήθεια. Είναι οι πιο συχνοί πολύποδες και ξεκινούν πάντα ως καλοήθεις όγκοι. Για τον λόγο αυτό, είναι πρωταρχικής σημασίας να εντοπιστούν και να απομακρυνθούν προληπτικά από αυτό. Τα αδενώματα χωρίζονται σε σωληνώδη, σε λαχνωτά και σωληνολαχνωτά (μεικτά) ανάλογα με την υφή τους

Υπερπλαστικοί πολύποδες. Οι υπερπλαστικοί πολύποδες είναι αρκετά συχνοί, και είναι συνήθως μικροί. Είναι επίπεδοι και ανοικτόχρωμοι και συνήθως δεν εξελίσσονται σε καρκίνο.

Οδοντωτοί πολύποδες. Αυτοί αν και έχουν χαρακτηριστικά παρόμοια με τους υπερπλαστικούς πολύποδες, δυνητικά μπορεί να εκτραπούν σε κακοήθεια. Συνήθως βρίσκονται στο δεξιό τμήμα του παχέος εντέρου και εντοπίζονται σχετικά δύσκολα.

Φλεγμονώδεις πολύποδες. Αυτοί παρατηρούνται συνήθως σε χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου όπως η ελκώδης κολίτιδα ή η νόσος Crohn. Oι φλεγμονώδεις πολύποδες είναι καλοήθεις και δεν είναι προκαρκινικοί.

Διάφοροι παράγοντες μπορεί να συμβάλλουν στο σχηματισμό πολυπόδων και κατ’ επέκταση καρκίνουστο παχύ έντερο.
Τέτοιοι είναι:

-Η ηλικία
-Το οικογενειακό ιστορικό
-Η διατροφή, πλούσια σε κόκκινο κρέας, σε λίπος και χαμηλή σε φυτικές ίνες.
-Η παχυσαρκία, η καθιστική ζωή και το κάπνισμα είναι επίσης επιβαρυντικοί παράγοντες.
-Γενετικοί παράγοντες

Τα συμπτώματα που εμφανίζονται οι πολύποδες:

Σε πολλές περιπτώσεις οι πολύποδες είναι ασυμπτωματικοί και αποκαλύπτονται σε τυχαίο έλεγχο.
Σε λιγότερες περιπτώσεις μπορεί το πρώτο σύμπτωμα να είναι αιμορραγία από το ορθό με ζωηρό κόκκινο ή σκούρο κόκκινο αίμα ανάλογα με το που εντοπίζεται ο πολύποδας.
Η αιμορραγία εμφανίζεται κατά διαστήματα και συνήθως δεν είναι πολύ μεγάλη. Τις περισσότερες φορές είναι απλώς λίγο αίμα ανακατεμένο με βλέννες.
Μία αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου (εναλλαγή διάρροιας – δυσκοιλιότητας) μπορεί να οφείλεται σε πολύποδες .
Ένας μεγάλος πολύποδας μπορεί να αποφράζει περιοδικά το αυλό και να προκαλεί κωλικούς στο έντερο.
Επίσης ένας μεγάλος λαχνωτός πολύποδας μπορεί να παράγει μεγάλες ποσότητες βλέννας με αποτέλεσμα να προκαλεί διάρροιες.

Μερικοί ασθενείς έχουν συμπτώματα που είναι:

•πρόσφατες διαταραχές του εντέρου
•λειτουργικές διαταραχές του εντέρου
•αιμορραγία από το ορθό
•σιδηροπενική αναιμία
•θετική εξέταση για αίμα στα κόπρανα

Οι εξετάσεις του προσυμπτωματικού ελέγχου του παχέος εντέρου και του ορθού περιλαμβάνουν:

1)Δακτυλική εξέταση του ορθού.
2)Διάβαση παχέος εντέρου. Με τη χρησιμοποίηση ενός υγρού που λέγεται βάριο.
3)Σιγμοειδοσκόπηση ή κολονοσκόπηση: Αυτή τη μέθοδος θεωρείται η καλύτερη γιατί μπορεί ο γιατρός να δει εσωτερικά το έντερο, τμήμα του ή όλο το παχύ έντερο άμεσα σε οθόνη, υπάρχει δυνατότητα λήψης βιοψιών ή ακόμη αφαίρεση του ίδιου του πολύποδα κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις (συνήθως σε κλινική).
4)Τεστ κοπράνων. Το τεστ ελέγχει την παρουσία αίματος σε δείγματα κοπράνων. Επί θετικής εξέτασης, ο ειδικός γιατρός θα αποφασίσει για τον περαιτέρω διαγνωστικό έλεγχο.

Πηγές

http://www.eligast.gr/images/fylladia/prolipsi-kpe.pdf
http://www.bestrong.org.gr/…/typesof…/cancerofthelargebowel/

Κίνδυνος – θάνατος… η αλόγιστη χρήση φαρμάκων..

Κάθε χρόνο υπολογίζεται ότι διατίθενται στην Ελλάδα περισσότερα από 440 εκατομμύρια μονάδες φαρμάκων, εκ των οποίων μόνο τα 55 εκατομμύρια καταναλώνονται εντός των νοσοκομείων.

Ως κερασάκι στην τούρτα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε την καταγραφή τουλάχιστον 20.000 δηλητηριάσεων από φάρμακα στην Ελλάδα σε ετήσια βάση, με τα ηρεμιστικά-αγχολυτικά και αντιβιοτικά φάρμακα να κατέχουν την πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα ως αιτία δηλητηρίασης (επιδημιολογικά στοιχεία Κέντρου Δηλητηριάσεων του 2003).

Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι Έλληνες είναι πρώτοι σε ολόκληρη την Ευρώπη στην αλόγιστη χρήση φαρμάκων.

Και όταν πραγματικά υπάρχει πρόβλημα και το έχει διαγνώσει ο γιατρός τότε δεν τίθεται θέμα.

Όμως οι αριθμοί δείχνουν ότι οι περισσότεροι γινόμαστε “μικροί γιατροί” και λαμβάνουμε φάρμακα δίχως να έχουμε ενημερώσει κανένα.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει ότι περισσότερο από το μισό όλων των φαρμάκων, συνταγογραφούνται, διανέμονται ή πωλούνται ανάρμοστα, και ότι το ήμισυ όλων των ασθενών αδυνατούν να τα λάβουν σωστά.

Η υπερβολική χρήση, η υποχρησιμοποίηση ή η κακή χρήση των φαρμάκων οδηγεί σε σπατάλη των σπάνιων πόρων και κινδύνους για την υγεία.

Παραδείγματα αλόγιστη χρήσης των φαρμάκων αυτών είναι:

-η χρήση πάρα πολλών φαρμάκων ανά ασθενή
-η ακατάλληλη χρήση των αντιβιοτικών, συχνά σε ανεπαρκή δοσολογία
- μη βακτηριακές λοιμώξεις, η υπερβολική χρήση ενέσεων, ενώ οι από του στόματος μορφές θα ήταν πιο κατάλληλες
-η μη συνταγογράφηση σύμφωνα με τις επίσημες κατευθυντήριες οδηγίες, η ακατάλληλη αυτοθεραπεία συχνά με φάρμακα που θα’πρεπε να χορηγούνται μόνο με συνταγή.

Τα φάρμακα και η αλόγιστη λήψη τους αποτελούν έναν σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την υγεία των ατόμων της τρίτης ηλικίας.

Οι ηλικιωμένοι έχουν την τάση να παίρνουν πολλά φάρμακα. Ο μέσος ασθενής ηλικίας άνω των 70 ετών παίρνει 4,5 φάρμακα με συνταγή και 3,5 από τα χορηγούμενα χωρίς συνταγή.

Ένας στους χίλιους γηριατρικούς ασθενείς πεθαίνει από φαρμακευτική επιπλοκή, ενώ τα άτομα άνω των 65 ετών, που αποτελούν το 35% περίπου των χειρουργικών περιστατικών, αφορούν στο 50% των επειγόντων χειρουργείων και το 75% των χειρουργικών θανάτων.

«Οι μισές από τις ιατρογενείς επιπλοκές που παρατηρούνται κατά τη νοσηλεία υπερηλίκων οφείλονται στα φάρμακα», υπογραμμίζουν οι γιατροί.

Τα φάρμακα, λοιπόν, δεν είναι καραμέλες..για μικρούς και για μεγάλους

Δεν είναι φαγητό…για μικρούς και για μεγάλους..

Αφήστε τα μαχαιροπήρουνα και τα κουτάλια..

Η αλόγιστη χρήση της χημείας μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες….

Κάποιες από αυτές είναι σχετικά συχνές και γνωστές εκ των προτέρων και ως ένα σημείο αποδεκτές σε σχέση με την αναμενόμενη θετική ενέργεια του φαρμάκου.

Υπάρχουν άλλες που είναι σπάνιες, μπορεί και σοβαρές, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται η σοβαρή αλλεργία, που μπορεί να απειλήσει τη ζωή.

Πολλές όμως από αυτές τις παρενέργειες είναι προλήψιμες.

• Ενημέρωσε οπωσδήποτε το γιατρό σου αν έχεις ιστορικό αλλεργίας

•Eνημέρωσε το γιατρό σου για όλα τα φάρμακα(κάνε μία λίστα πριν τον δεις) που παίρνεις και τις ασθένειες από τις οποίες πάσχεις.

•Μην παίρνεις φάρμακα που δεν σου έχει δώσει γιατρός. Ακολούθα τις οδηγίες του γιατρού σου. Ρώτα και μάθε τη χρησιμότητα κάθε φαρμάκου που παίρνεις. Μάθε πότε και πως πρέπει να το σταματήσεις.

•Μη παίρνεις φάρμακα που δεν χρειάζονται όπως αντιβιοτικά σε κρυολογήματα και ιώσεις.

•Δεν υπάρχουν «αθώα φάρμακα». Τα παυσίπονα θεωρούνται αθώα, αλλά δεν είναι, αν και μπορούμε να τα προμηθευθούμε και εκτός φαρμακείων. Είναι υπεύθυνα για σοβαρές παρενέργειες στο ήπαρ και τους νεφρούς. Παίρνε τα παυσίπονα μόνο όπως σε συμβούλευσε ο γιατρός ή σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας.

•Για τη δράση ορισμένων φαρμάκων χρειάζεται εργαστηριακή παρακολούθηση διαφόρων παραγόντων στο αίμα, όπως για παράδειγμα για τα αντιπηκτικά, την ινσουλίνη, τα αντιεπιληπτικά και άλλα. Μην αμελείς τους ελέγχους.

•Διάβαζε πάντα τις οδηγίες που είναι μέσα στη συσκευασία. Έχε πάντα εύκολο (αποθήκευσε το στο κινητό σου) το τηλέφωνο του κέντρου δηλητηριάσεων 2107793777

Πηγές
http://www.nsph.gr/?page=asfaleiafarmakonkentra
https://www.medlook.net/%CE%9D%CE%B5%CF%86%CF%81%C…/881.html
http://www.iatropedia.gr/…/kindinos-thanatos-i-alogi…/31836/
http://www.newsbeast.gr/…/kampanaki-kindinou-gia-tin-alogis…

¨Βασικά Αλλεργιογόνα ως Συνήθεις ύποπτοι¨

Οι αλλεργίες είναι από τα πιο συχνά χρόνια νοσήματα στις βιομηχανοποιημένες χώρες, όπου υπολογίζεται πως το 10-30% του πληθυσμού πάσχει από αυτές.

Πολλές επιδημιολογικές μελέτες στην Ευρώπη και σε άλλες ανεπτυγμένες περιοχές του πλανήτη δείχνουν πως τα αλλεργικά νοσήματα έχουν αυξηθεί κατά 2 έως 3 φορές, μέσα στις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Τα αλλεργιογόνα είναι πρωτεΐνες που προέρχονται από διάφορες πηγές και έχουν, σε συγκεκριμένα μόνο άτομα, την ιδιότητα να ενεργοποιούν το αμυντικό σύστημα του οργανισμού προς παραγωγή αντισωμάτων.

Η όλη διαδικασία είναι ουσιαστικά μια μεγάλη παρεξήγηση: τα αλλεργιογόνα δεν είναι επιβλαβείς ουσίες. Όμως για τους ασθενείς που έχουν γενετική προδιάθεση για αλλεργίες, οι αθώες αυτές πρωτεϊνες εκλαμβάνονται ως εχθροί.

Το σώμα μας λοιπόν, δίνει εντολή στα κύτταρα του αμυντικού συστήματος να κατασκευάσουν αντισώματα για να καταπολεμήσουν τα αλλεργιογόνα. Κάθε φορά που το αντίσωμα θα συναντήσει το συμπληρωματικό του αλλεργιογόνο θα επιχειρήσει να το καταστρέψει και στην προσπάθεια αυτή θα παραχθούν ουσίες που προκαλούν τα συμπτώματα της αλλεργίας.

Εκτός της κληρονομικότητας, παράγοντες συμμετοχής στην ανάπτυξη αλλεργίας είναι:

-Οι λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, όπως η ιγμορίτιδα αλλά και τα κρυολογήματα.

-Οι καιρικές συνθήκες, όπως η απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας, ο κρύος αέρας και η υγρασία.

-Η ατμοσφαιρική ρύπανση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου όπως καυσαέρια, ρύποι εργοστασίων και αυξημένη χρήση κλιματιστικών συσκευών.

-Η διατροφή, όπου πέραν των συγκεκριμένων τροφικών αλλεργιογόνων στα οποία το άτομο παρουσιάζει αλλεργία, επιπρόσθετα μία κακή διατροφή μπορεί να επιτείνει το πρόβλημα.
Οι τροφές που καταναλώνουμε έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια τόσο όσον αφορά τη σύσταση, τη συντήρηση και την επεξεργασία τους με την προσθήκη διαφόρων ουσιών, όπως συντηρητικών, χρωστικών και των διαφόρων πρόσθετων (τα γνωστά Ε) των τροφίμων καθώς και την πρόσθεση των γενετικώς τροποποιημένων τροφίμων.
Επιπλέον, θα πρέπει να διευκρινιστεί στην περίπτωση αυτή κατά πόσον πρόκειται για Τροφική Αλλεργία (αντισώματα IgE) ή Τροφική Δυσανεξία (αντισώματα IgG)

-Διάφορες χημικές ουσίες, όπως απορρυπαντικά, σπρέι, διάφορα καλλυντικά και αρώματα, καθώς και οι σκόνες στο περιβάλλον και οι οσμές της κουζίνας.

-Το κάπνισμα, όπου το παθητικό κάπνισμα ευθύνεται για την εκδήλωση αλλεργίας και βρογχικού άσθματος σε μεγάλο αριθμό παιδιών.

-Διάφοροι ψυχολογικοί παράγοντες, όπως είναι οι έντονες συγκινήσεις, η υπερβολική χαρά και λύπη, ο θυμός και το άγχος.

-Η «υπόθεση της υγιεινής», η οποία ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του 80 και υποστηρίζει ότι τα σημερινά παιδιά, επειδή έχουν μειωμένες πιθανότητες μικροβιακών λοιμώξεων στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, λόγω της βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου, έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν αλλεργία επειδή το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν αναπτύσσεται φυσιολογικά και «εκπαιδεύεται» να αντιδρά με «αλλεργικό τρόπο», δηλαδή να παράγει τα IgE αντισώματα, αντί τα αντισώματα IgG όπως στην περίπτωση της επαφής με τα μικρόβια.
Ο μητρικός θηλασμός θεωρείται ότι δρα προστατευτικά στην εκδήλωση αλλεργικών παθήσεων. Οι σημερινές μητέρες έχουν ελάχιστο χρόνο και παρά τις καλές προθέσεις δεν θηλάζουν τα παιδιά τους τόσο όπως γινόταν σε παλαιότερες εποχές.


Ποια είναι τα βασικά αλλεργιογόνα

1. Tα ακάρεα που κρύβονται στη σκόνη. Tα ακάρεα, αόρατοι διά γυμνού οφθαλμού μικροσκοπικοί οργανισμοί, είναι το κοινότερο αεροαλλεργιογόνο παγκοσμίως. (Στην Eλλάδα το πιο «ένοχο» είναι το άκαρι Dermatophagoides pteronyssimus.)
Tα κακάσχημα αυτά αρθρόποδα δεν δαγκώνουν, κι έτσι δεν μας μεταδίδουν ασθένειες. Tρώνε τα νεκρά κύτταρα της επιδερμίδας μας. Tα αλλεργιογόνα βρίσκονται στα απεκκρίματά τους.
Zουν σε μαξιλάρια, μοκέτες, υφασμάτινα έπιπλα, κουρτίνες, χαλιά, κι όπου αλλού συγκεντρώνεται σκόνη.
Πεθαίνουν αν εκτεθούν στην ηλιακή ακτινοβολία. Πληθαίνουν την άνοιξη και το φθινόπωρο.
Στα σπίτια μας πολλαπλασιάζονται όλο το χρόνο. Σκεφτείτε: σε ένα γραμμάριο, οικιακής σκόνης μπορεί να βρίσκονται από 100 μέχρι και 19.000 ακάρεα!

2. H επικίνδυνη γύρη. Στη χώρα μας ευδοκιμούν περίπου 6.500 φυτικά είδη. Όμως, λιγότερα από 650 ενδιαφέρουν τους αλλεργιολόγους, γιατί μόνο αυτά γονιμοποιούνται με τη βοήθεια του ανέμου, σκορπώντας μπόλικη αλλεργιογόνο γύρη.
•Aπό τα δέντρα, η ελιά έχει την ισχυρότερη αλλεργιογόνο γύρη •Aκολουθεί το ζιζάνιο περδικάκι ή αγριοβασιλικός ή κολιτσιδόχορτο ή κολιτσάνι ή ζαροφλίκι ή κολίκι
•Kαι, τέλος, τα αγρωστώδη (χόρτα): δακτυλίς, ήρα, αλωπέκουρος, σιτάρι, αγρωστίς κ.ά.
( Παρενθετικά και πληροφοριακά δεν υπάρχουν μόνο δελτία καιρού, αλλά και «δελτία γύρης» που πληροφορούν για τη ανθοφορία φυτών με αλλεργιολογική σημασία. Εκδίδονται στις ΗΠΑ και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες).

3. Τα οικόσιτα ζώα, με κύριους εκπροσώπους το σκύλο και τη γάτα, είναι ανάμεσα στις συνηθέστερες αιτίες αλλεργίας (Σποραδικές πληροφορίες υποδηλώνουν ότι ευθύνονται για τις αλλεργίες του 10-15% του πληθυσμού στις εύπορες χώρες)

4. Το δηλητήριο της μέλισσας, της σφήκας αλλά και άλλων υμενοπτέρων μπορεί να προκαλέσει αλλεργία στον άνθρωπο, με ιδιαίτερη σημασία λόγω της υψηλής πιθανότητας για βαριά, αναφυλακτική αντίδραση. (Περισσότερα άτομα πεθαίνουν από το δηλητήριο των υμενόπτερων παρά από το δηλητήριο των φιδιών)

5. H φαρμακευτική αλλεργία. Tα αντιβιοτικά συνήθως δεν προκαλούν σοβαρές παρενέργειες. Oι πενικιλίνες, όμως, ειδικά αν χορηγηθούν με ένεση, μπορεί να προκαλέσουν εξανθήματα και σπάνια αναφυλακτικό σοκ. Συχνά, αλλεργία προκαλούν τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη.

6. Aλλεργική αντίδραση μπορεί να προκαλέσει οποιαδήποτε τροφή, συνήθως όμως «ενοχοποιούνται» οι ξηροί καρποί, το αυγό, τα θαλασσινά και οι φράουλες.

Συμπτώματα

Τα αλλεργικά συμπτώματα ποικίλουν αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν:

-Αναπνευστικά προβλήματα (βήχα, δύσπνοια)
-Δακρύρροια, κάψιμο ή κνησμό στα μάτια
-Επιπεφυκίτιδα (κόκκινα, πρησμένα μάτια)
-Βήχα
-Διάρροια
-Πονοκέφαλο
-Κνίδωση
-Κνησμό ρινός, στόματος, λαιμού, δέρματος ή άλλης περιοχής
-Ρινόρροια
-Δερματικά εξανθήματα
-Στομαχικές κράμπες
-Έμετο
-Συριγμό

Το σημείο του σώματος που έρχεται σε επαφή με το αλλεργιογόνο παίζει σημαντικό ρόλο στα συμπτώματα που αναπτύσσονται.
Για παράδειγμα:
Τα αλλεργιογόνα που προσλαμβάνονται με την αναπνοή συχνά προκαλούν συμφόρηση, κνησμό ρινός και λαιμού, παραγωγή βλέννας, βήχα ή συριγμό

 Τα αλλεργιογόνα που αγγίζουν τα μάτια μπορεί να προκαλέσουν κνησμό, δακρύρροια, κόκκινα, πρησμένα μάτια.
 Η κατανάλωση τροφής στην οποία είστε αλλεργικός μπορεί να προκαλέσει ναυτία, έμετο, κοιλιακό άλγος, κράμπες, διάρροια ή μια σοβαρή, απειλητική για τη ζωή αντίδραση

 Τα αλλεργιογόνα που αγγίζουν το δέρμα μπορεί να προκαλέσουν δερματικό εξάνθημα, κνίδωση, κνησμό, φλύκταινες ή ακόμα και απολέπιση του δέρματος

 Η φαρμακευτικές αλλεργίες ενέχουν ολόκληρο το σώμα και μπορούν να οδηγήσουν σε ποικιλία συμπτωμάτων

Εξετάσεις και Δοκιμασίες

Ο γιατρός σας θα εκτελέσει μια κλινική εξέταση και θα σας κάνει ερωτήσεις για το πότε εμφανίζονται οι αλλεργίες.

Μπορεί να απαιτούνται αλλεργικές δοκιμασίες για να προσδιοριστεί εάν τα συμπτώματα οφείλονται πράγματι σε αλλεργία ή προκαλούνται από άλλα προβλήματα..

Η δερματική δοκιμασία είναι η πιο κοινή μέθοδος εξέτασης για αλλεργίες. Ένας τύπος δερματικής δοκιμασίας είναι η δοκιμασία νυγμού (prick test). Ενέχει την τοποθέτηση μιας μικρής ποσότητας του ύποπτου αλλεργιογόνου στο δέρμα, και στη συνέχεια ένα ελαφρύ τρύπημα της περιοχής ώστε η ουσία να περάσει κάτω από το δέρμα. Το δέρμα επιθεωρείται προσεκτικά για σημεία αντίδρασης, που περιλαμβάνουν οίδημα και ερυθρότητα. Η δερματική δοκιμασία μπορεί να αποτελεί επιλογή για κάποια μικρά παιδιά και βρέφη.

Άλλοι τύποι δερματικών δοκιμασιών περιλαμβάνουν τις επιδερμικές δοκιμασίες (patch testing) και τις ενδοδερμικές δοκιμασίες (intradermal testing).

Με αιματολογικές εξετάσεις μπορούν να μετρηθούν τα επίπεδα συγκεκριμένων ουσιών που σχετίζονται με τις αλλεργίες, ιδιαίτερα την ανοσοσφαιρίνη Ε (IgE).

Μια γενική αίματος, ιδιαίτερα ο αριθμός των ηωσινόφιλων, μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αποκάλυψη αλλεργιών.

Ο γιατρός μπορεί επίσης να ελέγξει την αντίδρασή σας σε φυσικούς εκλυτικούς παράγοντες, όπως η εφαρμογή θερμότητας, κρύου ή άλλης διέγερσης στο σώμα σας και να σας παρακολουθήσει για μια αλλεργική απόκριση.

Τέλος, να αναφέρουμε ότι οι περισσότερες αλλεργίες δεν είναι επικίνδυνες. Eίναι όμως ενοχλητικές, και επηρρεάζουν αρνητικά την ποιότητα ζωής των πασχόντων. Mερικές ωστόσο μπορεί, προκαλώντας σοκ, να αποβούν μοιραίες.

Οι αλλεργίες δεν ιώνται επειδή η προδιάθεση για αλλεργικές αντιδράσεις στους πάσχοντες παραμένει διά βίου.

Aντιμετωπίζονται όμως με φάρμακα. Με την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή, μπορούν να ελεγχθούν πλήρως τα συμπτώματα ώστε ο αλλεργικός να ζει μια καθ’ όλα φυσιολογική ζωή.

Σημαντική είναι η πρόληψη. Oι αλλεργικοί οφείλουν να αποφεύγουν τα αλλεργιογόνα, δηλαδή τις ουσίες που προκαλούν αλλεργική αντίδραση.

Πηγές

http://www.allergy.org.grhttp://www.aaaai.orghttp://www.eaaci.nethttp://www.world.allergy.org
Παγκόσμιος Άτλας Αλλεργίας, Published by the European Academy of Allergy and Clinical Immunology, Ελληνική έκδοση της Ελληνικής Ακαδημίας Αλλεργιολογίας και Κλινικής Ανοσολογίας
http://www.vita.gr/…/ayta-einai-ta-pio-koina-allergiogona-…/
http://www.iatronet.gr/symptom-checker/allergies.html

25 Απρ 2017



¨Mην φοβάστε την Κλιμακτήριο¨

Η κλιμακτήριος είναι ένα φυσιολογικό στάδιο στη ζωή της γυναίκας.

Είναι το χρονικό εκείνο διάστημα που η γυναίκα παρουσιάζει ορμονικές ανωμαλίες αλλά και ανωμαλίες εμμήνου ρύσεως και διαρκεί κάποια χρόνια πριν την εμμηνόπαυση.

Ποια συμπτώματα παρουσιάζονται στην κλιμακτήριο;

-Αλλαγή στην περίοδο
Στο διάστημα των 2-3 χρόνων που προηγούνται της εμμηνόπαυσης, οι περισσότερες γυναίκες παρατηρούν αλλαγές στη συχνότητα και τη διάρκεια της περιόδου τους.
•Μείωση του κύκλου (δηλαδή η περίοδος να έρχεται νωρίτερα απ’ ότι στο παρελθόν).
•Μεγάλη διάρκεια περιόδου
•Μεγάλη απώλεια αίματος
•Μικροαιμοραγίες
•Συχνές αιμορραγίες
•Αραιά διαστήματα μεταξύ των περιόδων.

-Εφίδρωση - εξάψεις
Το μεγαλύτερο ποσοστό των γυναικών που μπαίνουν στην εμμηνόπαυση ιδρώνουν τη νύχτα και έχουν εξάψεις, οι οποίες μπορεί να ξεκινούν από το στήθος και να φτάνουν μέχρι το λαιμό και το πρόσωπο.

-Ξηρός ή ερεθισμένος κόλπος
Τα μειωμένα επίπεδα οιστρογόνων μπορούν να προκαλέσουν λέπτυνση των κολπικών τοιχωμάτων. Ο κόλπος μπορεί να στενέψει, να γίνει ξηρότερος και να παρουσιάσει φαγούρα και να είναι πιο επιρρεπής σε μολύνσεις.

-Ίλιγγοι και ταχυπαλμίες
Οι ίλιγγοι, οι πονοκέφαλοι και οι ταχυπαλμίες είναι αποτέλεσμα των αλλαγών στην κυκλοφορία του αίματος και τους καρδιακούς παλμούς.

-Προβλήματα κατά την ούρηση
Η οιστρογονοπενία μπορεί να επηρεάσει την κύστη και την ουρήθρα, προκαλώντας πόνο κατά την ούρηση, συχνουρία και ακράτεια.

-Κατάθλιψη – κυκλοθυμία
Πολλές γυναίκες επηρεάζονται ψυχολογικά σε μεγάλο βαθμό από την κλιμακτήριο. Εμφανίζουν συμπτώματα κατάθλιψης και ξαφνικές αλλαγές στη διάθεσή τους. Αυτό σχετίζεται εν μέρει με την οιστρογονοπενία.

-Δεν υπάρχει διάθεση για σεξ
Οι ορμονικές αλλαγές μειώνουν το ενδιαφέρον για σεξ, κατάσταση που επιτείνεται λόγω των αλλαγών στον κόλπο της γυναίκας.

Η κλιμακτήριος αποτελεί την προειδοποιητική χρονική περίοδο για την επερχόμενη εμμηνόπαυση, κατά την οποία η γυναίκα μπαίνει σε μια φάση σταδιακής διακοπής της εμμήνου ρήσεως, λόγω της μείωσης των ορμονών.

Τι είναι εμμηνόπαυση;

Εμμηνόπαυση ορίζεται η χρονική περίοδος που ακολουθεί ένα έτος μετά την τελευταία έμμηνο ρύση και οφείλεται στην μη αναστρέψιμη και οριστική παύση της λειτουργίας της .

Η διάγνωση της εμμηνόπαυσης γίνεται εκ των υστέρων και αφορά τη μετάβαση της γυναίκας από την αναπαραγωγική στην μη παραγωγική περίοδο της ζωής της.

Η γυναίκα γεννιέται με ένα ορισμένο αριθμό ωαρίων τα οποία αποθηκεύονται στις ωοθήκες. Η περίοδος και η ωορρηξία ρυθμίζονται από τις ορμόνες οιστραδιόλη και προγεστερόνη που παράγουν οι ωοθήκες.

Κατά την εμμηνόπαυση οι ωοθήκες δεν παράγουν ωάριο κάθε μήνα , με συνέπεια η περίοδος να σταματά.

Πότε συμβαίνει;

Η ακριβής ηλικία που θα μπει η κάθε γυναίκα στην εμμηνόπαυση δεν μπορεί να προβλεφθεί.

Οι περισσότερες γυναίκες παύουν να έχουν έμμηνο ρύση κατά τα τέλη της πέμπτης δεκαετίας τους, με μέση ηλικία εμμηνόπαυσης το 51ο έτος. Η εμμηνόπαυση που εμφανίζεται σε ηλικία μικρότερη των 40 ετών ονομάζεται πρώιμη εμμηνόπαυση.

Μερικές γυναίκες μπορεί να εμφανίσουν εμμηνόπαυση μετά από χειρουργική αφαίρεση των ωοθηκών, χημειοθεραπεία , ακτινοβολία της κάτω κοιλιάς , ανοσολογικές διαταραχές, μεγάλο ψυχολογικό Shock.

Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν τον χρόνο εμφάνισής της;

Οι παράγοντες αυτοί δεν έχουν πλήρως διευκρινιστεί. Φαίνεται όμως να εμπλέκονται κληρονομικοί , σωματομετρικοί παράγοντες (όπως βάρος σώματος), συνήθειες (όπως κάπνισμα), εξωγενείς παράγοντες (ψυχολογικοί, έντονο shock από απώλεια κάποιου δικού μας ανθρώπου).

Τι συμπτώματα προκαλεί η εμμηνόπαυση;

Τα συμπτώματα που προκαλεί η εμμηνόπαυση οφείλονται κυρίως στην έλλειψη οιστρογόνων και παρουσιάζονται στο 80% των γυναικών. Το 15% αυτών των γυναικών έχουν τόσο έντονα τα συμπτώματα ώστε είναι αναγκαία η παρέμβαση του γυναικολόγου.

Οι περισσότερες νιώθουν εξάψεις οι οποίες παρουσιάζονται στο πάνω μέρος του σώματος, που συχνά συνοδεύονται από ερυθρότητα και έντονο ιδρώτα διαρκούν 1-2 min και μπορεί να συμβαίνουν και κατά τη διάρκεια του ύπνου. Επίσης μπορούν να παρουσιάζονται:

•Ξηρότητα του κόλπου
•Προβλήματα στην ούρηση
•Μείωση της σεξουαλικής διάθεσης
•Οστεοπόρωση
•Λεπτότερο, ξηρότερο, λιγότερο ελαστικό δέρμα

Επίσης μπορεί να παρουσιαστεί:

•Πονοκέφαλος
•Ταχυκαρδίες
•Πόνος στις αρθρώσεις και τους μυς
•Κράμπες
•Αϋπνία
•Κατάθλιψη – ευερεθιστότητα – κυκλοθυμία
•Κακή διάθεση
•Αίσθημα παλμών

Πώς μπορώ να γνωρίζω ότι μπαίνω στην εμμηνόπαυση;

Ο γυναικολόγος επιβεβαιώνει τη διάγνωση με δύο εξετάσεις :
1.την μέτρηση της θυλακιοτρόπου ορμόνης στο αίμα (πολύ υψηλή)
2.το τεστ Παπανικολάου (ατροφία του κόλπου, λόγω έλλειψης των οιστρογόνων).

Τι μπορώ να κάνω για να μειώσω τα συμπτώματα;

Τα συμπτώματα μπορεί να μειωθούν με την βοήθεια των εξής:
•Καλή διατροφή
•Άσκηση
•Μείωση βάρους – διατήρηση φυσιολογικού
•Λήψη συμπληρωμάτων (ασβέστιο, βιταμίνες κ.α.)
•Διακοπή καπνίσματος
•Σωστές ώρες ύπνου
•Ορμονικά σκευάσματα , αφού έχει προηγηθεί εργαστηριακός έλεγχος και συζήτηση με τον γυναικολόγο.

Πηγές
http://www.onmed.gr/…/pos-tha-katalavete-oti-bainete-stin-k…
http://www.protothema.gr/…/klimaktirios-i-proeidopoiitiki-…/


¨Φονιάς, οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου¨

Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου αποκαλείται από τους καρδιολόγους «φονιάς», καθώς αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα σκοτώνει χωρίς διακρίσεις άνδρες και γυναίκες.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του προβλήματος, τα καρδιαγγειακά νοσήματα προκαλούν ετησίως 4 εκατομμύρια θανάτους σε ολόκληρη την Ευρώπη, άνω του 1,5 εκατομμυρίου εκ των οποίων αντιστοιχούν στις χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό ισοδυναμεί με το ήμισυ περίπου όλων των θανάτων στην Ευρώπη (48%) και στην Ε.Ε. (41%). Μετά τις παθήσεις αυτές έπονται τα τροχαία ατυχήματα και οι ογκολογικές νόσοι.

Στον ελληνικό πληθυσμό, λαμβάνοντας υπόψη την κατανομή της ηλικίας, η επίπτωση της στεφανιαίας νόσου εκτιμήθηκε ότι είναι 110 θάνατοι ανά 100.000 άτομα.

Ας υπολογίσει κανείς ότι στα μεγάλα εφημερεύοντα Νοσοκομεία και στις στεφανιαίες μονάδες τους εισάγονται 5 - 6 εμφράγματα σε κάθε εφημερία και πολλά από αυτά αποτελούν πρώτη εκδήλωση της στεφανιαίας νόσου.

Ειδικότερα , σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία στην Ελλάδα το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου σκοτώνει περίπου 4.000 με 5.000 άτομα το χρόνο.

Το έμφραγμα του μυοκαρδίου, κοινώς γνωστό ως καρδιακή προσβολή, προκαλείται από αιφνίδια διακοπή της ροής του αίματος προς την καρδιά.

Αιτιολογία

Η κύρια αιτία του εμφράγματος του μυοκαρδίου είναι η απόφραξη της αρτηρίας που τροφοδοτεί με αίμα την καρδιά.

Συνήθως η απόφραξη αρτηρίας προκαλείται από θρόμβο αίματος.

Θρόμβος είναι το πηγμένο αίμα που φράζει τον αυλό της αρτηρίας και διακόπτει έτσι την ροή του αίματος.
Οι θρόμβοι σχηματίζονται μέσα στις στεφανιαίες αρτηρίες λόγω ρήξης ενός σχηματισμού που ονομάζεται αθηρωματική πλάκα.

Η αθηρωματική πλάκα δημιουργείται από τη σταδιακή συσσώρευση λιπιδίων τα οποία επικάθονται στα τοιχώματα της αρτηρίας. Η δημιουργία της πλάκας — μια διεργασία που διαρκεί χρόνια και ονομάζεται αθηροσκλήρυνση — στενεύει προοδευτικά την αρτηρία. Όταν ραγεί αυτή η πλάκα, σχηματίζεται θρόμβος αίματος πάνω από τη ρήξη, ο οποίος μπορεί να προκαλέσει απόφραξη ολόκληρης της αρτηρίας. Η διαδικασία σχηματισμού του θρόμβου πάνω στην πλάκα ονομάζεται αθηροθρόμβωση.

Έτσι, η αθηροσκλήρυνση προκαλεί προοδευτική στένωση των αρτηριών, όπου η πλάκα επικάθεται στο αρτηριακό τοίχωμα, ενώ η αθηροθρόμβωση συμβαίνει όταν ραγεί η πλάκα και σχηματιστούν θρόμβοι αίματος, οι οποίοι προκαλούν αιφνίδια απόφραξη μιας αρτηρίας η οποία, με τη σειρά της, προκαλεί το έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Να σημειωθεί ότι η ρήξη της αθηρωματικής πλάκας μπορεί να συμβεί ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, ακόμη και αν η στένωση της αρτηρίας δεν είναι μεγάλη.

Σε σπάνιες περιπτώσεις, η απόφραξη μπορεί να προκληθεί και από άλλες αιτίες όπως η φλεγμονή, ο αυτόματος διαχωρισμός - σχίσιμο - του αγγείου, από εμβολή μεταναστευτικού θρόμβου ή από μυικό σπασμό στην αρτηρία.

Ενδείξεις ενός εμφράγματος του μυοκαρδίου

Οι ενδείξεις που φανερώνουν ότι η παροχή αίματος προς την καρδιά έχει διαταραχτεί προσωρινά προηγούνται συχνά ενός εμφράγματος του μυοκαρδίου.

Οι ενδείξεις αυτές διαρκούν κατά κανόνα μόνο μερικά λεπτά της ώρας. Σε πολλές όμως περιπτώσεις τα συμπτώματα είναι αιφνίδια, χωρίς προκαταρκτικά ενοχλήματα. Κάποιες τέτοιες ενδείξεις είναι οι εξής:

•Αίσθηση πίεσης ή σφιξίματος στο στήθος
•Πόνοι στο στήθος, οι οποίοι μπορεί να διαχέονται στον ώμο, το χέρι, το λαιμό, ή και το σαγόνι. Η ένταση του πόνου διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο σε σημείο που μπορεί να κυμαίνεται από ένα απλό συνεχές βάρος έως και να απουσιάζει ολοκληρωτικά (ειδικώς στους χρόνια διαβητικούς ασθενείς)
•Ξαφνικός πόνος στην άνω κοιλιακή χώρα με συνοδούς εμέτους
•Εφίδρωση
•Δυσχέρεια στην αναπνοή
•Ακανόνιστος χτύπος καρδιάς (αρρυθμία) που συμβαίνει για πρώτη φορά

Αρχικά τα συμπτώματα εμφανίζονται κατά την σωματική κόπωση ή ψυχική υπερένταση, ενώ αργότερα εμφανίζονται και κατά την ξεκούραση.

Η ενημέρωση του προσωπικού γιατρού είναι απαραίτητη σε αυτή την περίπτωση.

Παράγοντες κινδύνου

Κάθε ξεχωριστός παράγοντας αθροίζεται με άλλους, εφόσον υπάρχουν και έτσι αυξάνεται ο κίνδυνος σε σημαντικό βαθμό για να συμβεί έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Οι γνωστοί παράγοντες δεν ευθύνονται ομότιμα στο βαθμό πρόκλησης της στεφανιαίας νόσου ενώ ανευρίσκονται σε ποσοστό μέχρι και 60% στους ασθενείς με οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου, υπογραμμίζοντας έτσι ότι μερικοί άλλοι αδιερεύνητοι ακόμη παράγοντες εμπλέκονται στην παθολογική αυτή διεργασία.

Κάποιοι από τους παράγοντες οι οποίοι είναι δυνατόν να τεθούν υπό έλεγχο, είναι οι εξής:

•Ο διαβήτης.
•Η υπέρταση.
•Το κάπνισμα.
•Η υψηλή χοληστερόλη.
•Το υπερβολικό βάρος (όχι ανεξάρτητα αλλά μέσω επίτασης άλλων παραγόντων κινδύνου).
•Η ανθυγιεινή διατροφή.
•Το άγχος.
•Η έλλειψη σωματικής άσκησης

Σημαντικοί παράγοντες οι οποίοι δεν μπορούν να τεθούν σε έλεγχο αλλά επιβάλλουν την εντατικότερη λήψη μέτρων για τροποποίηση των προηγούμενων είναι:

•Το κληρονομικό ιστορικό (στεφανιαίας νόσου).
•Το φύλο (πρωιμότερη επιβάρυνση των ανδρών).
•Η ηλικία (όσο αυξάνεται τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος).
.
Διάγνωση-Ιατρικές Εξετάσεις

Η διάγνωση αρχίζει:
•με την λήψη του ιστορικού
•με το καρδιογράφημα
•με τις αναλύσεις αίματος,
•με το υπερηχογράφημα καρδιάς,
•με το σπινθηρογράφημα μυοκαρδίου.
•με τον καρδιακό καθετηριασμό
•με την στεφανιογραφία.


Οι βασικότερες αρχικές εξετάσεις, όμως, είναι:

•το καρδιογράφημα

Το καρδιογράφημα χρησιμοποιεί ηλεκτρομαγνητικά κύματα για να διερευνήσει τις διάφορες «ζώνες» του μυοκαρδίου και να επιβεβαιώσει κατ' αρχήν την ύπαρξη ή όχι του εμφράγματος, το σημείο όπου αυτό «χτύπησε», αλλά και την εξέλιξή του.

Έμφραγμα σημαίνει «ανεξίτηλη βλάβη στην καρδιά», η οποία αφήνει το σημάδι της τόσο σε επίπεδο πληγής (δηλαδή στο συγκεκριμένο σημείο που επλήγη) όσο και σε επίπεδο μεγέθους της νέκρωσης που προκαλεί.

Την νέκρωση αυτή «διαβάζει» σε όλη της την έκταση το καρδιογράφημα, στις πρώτες κρίσιμες στιγμές από τη διακομιδή στο νοσοκομείο. Και τις αμέσως επόμενες εβδομάδες, όμως, είναι πολύτιμο, καθώς καταγράφει την σταδιακή βελτίωση αλλά και τις μόνιμες βλάβες ή επιπλοκές που μπορεί να προκύψουν από το έμφραγμα (λ.χ. την καρδιακή ισχαιμία και τις αρρυθμίες).


•οι αναλύσεις αίματος

Οι εξετάσεις αίματος (SGOT, CPK, LDH, CK-MB, ΤΡΟΠΟΝΙΝΗ Τ και ΤΡΟΠΟΝΙΝΗ Ι ) είναι πολύ σημαντικές διότι, στη διάρκεια του εμφράγματος, τα κύτταρα του μυοκαρδίου απελευθερώνουν ορισμένα ένζυμα στο αίμα.
Από τα επίπεδα αυτών των ενζύμων μπορεί να αποσαφηνιστεί η εικόνα για το πόσο μεγάλη είναι η βλάβη που υπέστη η καρδιά.

ΠΗΓΕΣ
http://www.onmed.gr/…/oksy-emfragma-tou-myokardiou-poia-ein…
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE%BC%CF%86%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%BC%CF%85%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AF%CE%BF%CF%
http://www.kardiologiko.gr/%CE%AD%CE%BC%CF%86%CF%81%CE%B1%C…
http://www.iatronet.gr/…/oxy-emfragma-toy-myokardioy-apaite…

12 Απρ 2017



KAΡΚΙΝΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ

Οι καρκινικοί δείκτες είναι ουσίες που μπορεί να ανιχνευθούν και να μετρηθούν σε διάφορα βιολογικά υγρά (αίμα, ούρα, πλευριτικό υγρό, ασκητικό υγρό, εγκεφαλονωτιαίο υγρό).

Κατ' επέκταση, καρκινικοί δείκτες μπορεί να είναι ογκογονίδια ή προϊόντα τους που μπορεί να προσδιορισθούν με ανοσοϊστοχημικές και μοριακές τεχνικές.

Έτσι καρκινικοί δείκτες μπορεί να είναι αντιγόνα του όγκου, ένζυμα, διάφορες πρωτεϊνες, μεταβολίτες, ογκογονίδια και προϊόντα ογκογονιδίων.

Τα καρκινικά αντιγόνα που μπορεί να χρησιμεύουν σαν καρκινικοί δείκτες διακρίνονται σε τρεις τάξεις :

Ταξη Ι: απολύτως ειδικά αντιγόνα του συγκεκριμένου μοναδικού κακοήθους νεοπλάσματος που δεν ανευρίσκονται σε άλλα αντίστοιχα νεοπλάσματα ούτε στους φυσιολογικούς ιστούς.
(π.χ. ιδιότυπος ανοσοσφαιρινών στα Β-λεμφώματα)

Ταξη ΙΙ: ανευρίσκονται σε ορισμένους τύπους νεοπλασμάτων όχι όμως στους φυσιολογικούς ιστούς. Είναι σχεδόν ειδικά των κακοήθων νόσων
(π.χ. αντιγόνα του ιού της ηπατίτιδας Β στον ηπατοκύτταρο καρκίνο).

Τάξη ΙΙΙ: περιλαμβάνει τη μέγιστη πλειοψηφία των μέχρι τώρα γνωστών αντιγόνων που δεν είναι ειδικά των όγκων (non-tumor specific) αλλά σχετίζονται με αυτούς (tumor-associated) όπως επίσης με τους αντίστοιχους φυσιολογικούς ιστούς και όργανα (organ or tissue specific).

Τα αντιγόνα της τάξης ΙΙΙ ταξινομούνται παραπέρα σε :
α. Ογκο-εμβρυϊκά αντιγόνα
(καρκινο-εμβρυϊκό αντιγόνο CEA, άλφα-φετοπρωτεϊνη AFR)
β. Έκτοπες ορμόνες
(αντιδιουρητική, παραθορμόνη, καλσιτονίνη)
γ. Πλακουντιακές πρωτεϊνες
(πλακουντιακή αλκαλική φωσφατάση PLAR, β-χοριακή γοναδοτροπίνη β-HCG, ανθρώπινο πλακουντιακό λακτογόνο)
δ. Ένζυμα
(προστατική οξίνη φωσφατάση PAP, γαλακτική δεϋδρογονάση LDH, ειδική ενόλαση του νευρώνα NSE)
ε. Πρωτεϊνη όρου
(ανοσοσφαιρίνες)
στ. Διάφορα
(πολυαμίνες, φερριτίνη, υδροξυ-προλίνη, κατεχολαμίνες)

Οι καρκινικοί δείκτες θα πρέπει να πληρούν κάποια κριτήρια όπως τα πιο κάτω:
•Η συγκέντρωσή του να είναι ανάλογη του φορτίου ή να σχετίζεται με τη συμπεριφορά της νόσου
•Να έχει μικρό χρόνο ημίσειας ζωής
•Να αυξομειώνεται ανάλογα με την πορεία της νόσου
•Να διατίθεται μια απλή και φθηνή μέθοδος μέτρησης, με επαναληψιμότητα
•Να παράγεται ειδικά από νεοπλασματικό ιστό
•Να βρίσκεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις σε όλους τους ασθενείς με τον συγκεκριμένο τύπο νεοπλάσματος,
•Να αντιστοιχεί σε κακοήθεια συγκεκριμένου οργάνου
•Να μετράται εύκολα σε βιολογικά υγρά σε πρώιμα στάδια καρκίνου ή σε προκαρκινικές καταστάσεις

ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ

-Καρκίνος ουροποιογεννητικού Νεφρός - Κύστη: CEA, TPA, CA 19-9, TATI
-Προστάτης: PSA, PAP, TPA, TATI
-Όρχις: AFR, b-HCG, LDH, TATI
-Καρκίνος Κεφαλής-Τραχήλου: CEA, SCC, TATI
-Καρκίνος Θυροειδούς TG, Καλσιτονίνη: TPA, TATI
-Λεύμφωμα- Λευχαιμίας: B2-μικροσφαιρίνη, φερριτινη, ινωδογόνο, LDH, θυμιδίνη-κινάση
-Νευροβλάστωμα: NSE,VMA, Κατεχολαμίνες

Με τη μέτρηση των καρκινικών δεικτών στα βιολογικά υγρά του οργανισμού προσπαθούμε να πετύχουμε τα πιο κάτω:

•Έγκαιρη διάγνωση με την πρώιμη ανεύρεση του όγκου σε αρχικά στάδια που θα οδηγήσει στην πλήρη θεραπεία του, με τον προληπτικό ή προσυμπτωματικό έλεγχο και που σκοπό έχει να ανιχνεύσει την παρουσία του όγκου σε ασυμπτωματικά, φυσιολογικά και υγιή άτομα από τον γενικό πληθυσμό ή από ομάδες υψηλού κινδύνου πριν από την εμφάνιση συμπτωμάτων.

•Διαφορική διάγνωση από άλλες παθήσεις και καλοήθεις νόσους με παρόμοια συμπτώματα, με σκοπό την επιλογή της κατάλληλης θεραπείας.

•Εκτίμηση της φύσης, της παθοφυσιολογίας και του μεγέθους του όγκου.

•Πρόγνωση της σοβαρότητας και της εξέλιξης του όγκου.

•Εκτίμηση της κλινικής σταδιοποίησης και ταξινόμηση του όγκου, δηλαδή εκτίμηση της έκτασης, της εξάπλωσης και του σταδίου.

•Πρόγνωση της σοβαρότητας και της εξέλιξης της νεοπλασίας.

•Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της θεραπευτικής αγωγής που θα αντικατοπτρίζεται στη μείωση της τιμής των καρκινικών δεικτών.

•Παρακολούθηση του αποτελέσματος της θεραπείας με σκοπό την έγκαιρη ανίχνευση υποτροπής της νόσου.

•Έλεγχος μεταστάσεων προτού ακόμα εμφανιστούν τα κλινικά συμπτώματα.


ΠΗΓΕΣ
http://www.chem-lab.com.cy/…/karkinikoi-deiktes-tumour-mark…
http://medlabgr.blogspot.com/2013/02/blog-post_6.html
http://www.cancer-society.gr/…/%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE…


Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο

Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (ΑΦΣ) είναι μια επίκτητη μορφή θρομβοφιλίας

Περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Graham Hughes στο Hammersmith Hospital, τo 1983.

Κλινικά, το σύνδρομο χαρακτηρίζεται βασικά από την τριάδα: αποβολή κατά την εγκυμοσύνη, θρομβοεμβολική νόσο (αρτηριακή ή φλεβική) και/ή θρομβοπενία ανοσολογικού τύπου.

Εργαστηριακά χαρακτηρίζεται από την επίμονη παρουσία υψηλών επιπέδων αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων (APA)

Διακρίνεται σε πρωτοπαθές και δευτεροπαθές.

Κλινικά συμπτώματα και χαρακτηριστικά

 Αρτηριακές ή/και φλεβικές θρομβώσεις. Τα θρομβωτικά επεισόδια είναι κατά 70% φλεβικά (κυρίως εν τω βάθει φλεβοθρομβώσεις) και κατά 30% αρτηριακά (κυρίως εγκεφαλικά). Οι θρομβώσεις μπορεί να συμβούν σε αγγεία κάθε μεγέθους και να υποτροπιάζουν έχοντας την ίδια εντόπιση με το αρχικό επεισόδιο. Όταν τα αγγεία του εγκεφάλου προσβληθούν μπορεί να εκδηλωθεί πονοκέφαλος ή ημικρανία, διαταραχές της ομιλίας ή της όρασης, απώλεια μνήμης και επιληπτικές κρίσεις. Όταν τα εγκεφαλικά είναι σιωπηρά, μετά από πολλά επεισόδια, οι πρώτες εκδηλώσεις μπορεί να είναι μειωμένη μνήμη ή άνοια.

 Διαδοχικές αποβολές πριν από τη 10η εβδομάδα της κύησης ή ανεξήγητο θάνατο εμβρύου μετά από την 10η εβδομάδα της κύησης ή πρόωρο τοκετό κατά ή πριν από την 34η εβδομάδα της κύησης. Εκτός από τις αποβολές μπορεί να προκληθεί πρόωρος τοκετός ή σοβαρή προεκλαμψία.

 Παρουσία στο αίμα αντικαρδιολιπινικών αντισωμάτων ή αντιπηκτικού του λύκου ή αντισωμάτων β2-γλυκοπρωτεΐνης 1. Οι καρδιολιπίνες (CL) είναι μόρια λιπιδίων τα οποία βρίσκονται στις κυτταρικές μεμβράνες και στα αιμοπετάλια παίζοντας σημαντικό ρόλο στη διαδικασία πήξης του αίματος. Όταν δημιουργούνται αντισώματα έναντι των καρδιολιπινών, αυξάνεται ο κίνδυνος να εμφανιστούν κατ’ επανάληψη θρόμβοι αίματος στις αρτηρίες και στις φλέβες. Υπάρχουν τρεις τύποι αντικαρδιολιπινικών αντισωμάτων: IgG, IgM και lgA. Τα αντισώματα καρδιολιπίνης συναντώνται συχνά στα αυτοάνοσα νοσήματα. Επίσης, μπορούν να βρεθούν σε ασθενείς με οξείες λοιμώξεις, HIV/AIDS, ορισμένους καρκίνους ή φάρμακα αλλά και χωρίς συμπτώματα στην τρίτη ηλικία.

Επιπλέον καταστάσεις οι οποίες σχετίζονται με το ΑΦΣ είναι η δικτυωτή πελίωση, η πνευμονική υπέρταση, η νεφροπάθεια, η απώλεια της ακοής και ποικίλες νευρολογικές εκδηλώσεις όπως χορεία, ημικρανία, σύνδρομο προσομοιάζον με σκλήρυνση κατά πλάκας κ.α. Η καρδιά και οι βαλβίδες της ή τα στεφανιαία αγγεία μπορεί επίσης να προσβληθούν. Όταν επηρεαστούν τα νεφρά μπορεί να εμφανιστεί υπέρταση. Μπορούν ακόμη να εμφανιστούν διάφορες δερματικές βλάβες και βλάβες στα μάτια.

Υπάρχει και το λεγόμενο καταστροφικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, μια σπάνια μορφή που συναντάται σε λιγότερο από το 1% των ασθενών με ΑΦΣ, το οποίο χαρακτηρίζεται από δραματική κλινική εικόνα με πολλά και βαριά θρομβωτικά επεισόδια, υψηλό κατά κανόνα τίτλο αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και μεγάλη θνητότητα

Διάγνωση

Η διάγνωση του αντιφωσφολιπιδικού συνδρόμου τίθεται, όταν υφίσταται τουλάχιστον μια κλινική εκδήλωση, και ένα εργαστηριακό εύρημα που υποδεικνύει την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων σε μέτριο ή υψηλό τίτλο.

Η εξέταση συμπεριλαμβάνει την ανίχνευση:

-αντισωμάτων IgG και IgM αντικαρδιολιπίνης.

-αντισωμάτων IgG και IgM για την β2-γλυκοπρωτεΐνη 1 (anti β2-GP1). Η β2-γλυκοπρωτεΐνη 1 είναι μια μία υψηλά γλυκοζυλιωμένη πρωτεΐνη με κανονικά ήπιες αντιπηκτικές ιδιότητες. Oνομάζεται επίσης απολιποπρωτεΐνη H και είναι ένα πολυπεπτίδιο 326 αμινοξέων που συντίθεται από ηπατοκύτταρα, ενδοθηλιακά κύτταρα και τα κύτταρα της τροφοβλάστης. Στο αίμα φυσιολογικών ατόμων υπάρχουν χαμηλές συγκεντρώσεις αυτοαντισωμάτων έναντι της β2-GP1.

-αντιπηκτικού του λύκου (lupus anticoagulant, LA).

Πηγές
http://www.isth.gr/…/03.1-A…//www.cytogenomics.gr/index.php…
Miyakis S, Lockshin MD, Atsumi T, et al. International consensus statement on an update of the classification criteria for definite antiphospholipid syndrome (APS). J Thromb Haemost 2006; 4:295–306.
Wilson WA, Gharavi AE, Koike T, et al. International consensus statement on preliminary classification criteria for definite antiphospholipid syndrome. Arthritis Rheum 1999; 42:1309–11.
Uthman I, Khamashta M. Ethnic and geographical variation in antiphospholipid (Hughes) syndrome. Ann Rheum Dis 2005; 64:1671–6
Lee EY, Lee CK, Lee TH, et al. Does the anti-beta2-glycoprotein I antibody provide additional information in patients with thrombosis? Thromb Res 2003; 111:29–32.